म र मेरो मित्रहरु इश्वरको मजाक उड़ाउछौ

उनी केवल एउटा सुकेको निर्जीव वस्तु भई

हाम्रो ढोकानिर उभिएका छन् I

नाङ्गो शरीर किशमिसको जस्तो

हाम्रो कलपनामा चाउरिएको ढोकाको बीड़ झै I

यो क्रुरतालाई के भनौ ?

बाल बालिकामा पाइने जस्तो

इश्वर, भगवान, परमेश्वर

केवल एउटा साधारण व्यक्ति हुन गएका छन् I

हेर्दा लाग्छ डल्लो परेको झिङ्गे माछा झै I

न्यासरो र निरस

मान्छेले कोरेको काल्पनिक भगवान

एउटी स्त्री बसेर हेरिरहन्छे

उसको आँखापनि झिम्कन्छ बेला बेला I

हाम्रो हासो र शब्दले उनि अपवित्र हुन्छन्

कति सजिलै

कति सजिलै I

ताकत देखाउने होड़बाजी चल्छ

नशा हो यो ताकत एक किसिमको

दगुर्दै आउछन् धर्ममा लिप्त भएका

धार्मिक बालीकाहरु I

आँखा छ तेजिलो, सहजै निकलेला जस्तो

कस्तो हो यो दृश्य? भगवाननै शायद डराउछन् होला I

भन्न मनपर्छ ती युवतीहरुलाई

हेर, तिमीले त इश्वरलाई बनाकोनै होइन I

पुरुषले मानेको हो उनलाई सर्वशेष्ठ भनेर

त्यसैले, उसको मायामा लिप्त नहौ I

पुरुषको यो प्रचारमा आफुलाई न बिर्स

तिम्रै अंगबाट निसकेको हो उ I

उही इश्वरलाई

आफ्नै प्रतिमाको उधाहरण लिएर

बनाको हो उसैले I

स्त्रीलाई पनि उसैले

दिएको हो एउटा तुच्छ दर्जा

र समर्थन थियो भगवानको I

नाक थापी उसैको स्त्रीलेपनि

के उसलाई थाहा छ भगवान मरे भनेर?

उनको मृत्यु भइसक्यो

हेर, आँखा खोलेर हेर

छाला छ नरम

झर्छ हलुङ्गो भुवा सरि I

कुनी कस्तो आवाजमा उनि कराउछन्

उ तिम्रो इश्वरनै होइन I

यदि चर्चा उनको गरेउभने

निदाउछन् उनि जोर चाप बिना I

बिस्तारै बन गरिदेउ उनको आँखाहरु

तिम्रो औलाहरु शितलमय छन् I

हे स्त्री, तिमी नीलो आगो जस्तै कोमल हुव

न्यानो पारीदेउ तिम्रो छायामा

त्यो सानो ठिटोलाई I जन्म देऊ अब नयाँ सन्तानलाई I